Drożne rynny odprowadzają wodę z dachu w przewidziane miejsce. Liście, gałązki i osad mogą jednak ograniczyć przepływ, nawet gdy system ma właściwy rozmiar. Czyszczenie trzeba połączyć z kontrolą rur spustowych, połączeń i odpływu przy gruncie. Osłony pomagają w niektórych warunkach, lecz nie usuwają potrzeby przeglądów. Częstotliwość kontroli warto dopasować do otoczenia budynku. Przelewanie wody przez krawędź może wynikać z zatoru, złego spadku albo niewłaściwego doboru przekroju. Sama ilość liści nie wyjaśnia każdego problemu. Ślady na elewacji, mokry okap i kałuże przy ścianie są wskazówką do sprawdzenia całej drogi odpływu. Obserwacja podczas deszczu pomaga ustalić miejsce, w którym woda opuszcza system.

System rynny ukrytej sprawdzi się przede wszystkim tam, gdzie od początku przewidziano go w projekcie budynku, a inwestorowi zależy na spokojnej linii dachu i ograniczeniu widocznych elementów odwodnienia na elewacji. Przed wyborem warto ustalić, co dokładnie obejmuje zestaw, jak przebiega rura spustowa i czy przewidziano dostęp serwisowy do czyszczenia oraz napraw. Należy też ocenić zachowanie systemu przy zatorze i skoordynować detale z izolacją oraz konstrukcją ściany. Decyzję o układzie pozostawić projektantowi.

Odkurzanie rynien usuwa liście i osad, ale nie zastępuje przeglądu całego odwodnienia. Właściciel powinien sprawdzić, czy po czyszczeniu woda swobodnie przepływa od połaci przez leje, kolana i rury spustowe aż do odbiornika przy ziemi. Czysta rynna nie gwarantuje drożności, jeśli spadek jest niewłaściwy lub połączenie uszkodzone. Warto ustalić, które odcinki faktycznie skontrolowano, zamiast poprzestawać na wyglądzie zewnętrznym. Ostateczną ocenę działania systemu najlepiej przeprowadzić po pierwszym większym deszczu, obserwując, czy woda nie cofa się i nie przelewa.