Jaką rolę pełni okładzina aluminiowa przy ocieplaniu od wewnątrz?

Najpierw trzeba usunąć przecieki i rozpoznać podciąganie wilgoci. Nie należy zamykać mokrego muru szczelną warstwą w nadziei, że problem zniknie. Izolacja termiczna nie zastępuje naprawy dachu, obróbek ani zabezpieczeń przy gruncie. Stan istniejącej ściany decyduje o dalszym postępowaniu.

W określonych płytach PIR stosuje się okładziny z udziałem aluminium. Mają one duży opór dyfuzyjny. Mogą ograniczać przechodzenie pary przez powierzchnię płyty, ale potrzebne są dane konkretnego wyrobu. Nie wolno uznawać każdego srebrnego materiału za warstwę o identycznych właściwościach.

Równie ważne są styki. Nawet szczelna powierzchnia nie zapewni ciągłości, jeśli przy podłodze zostanie otwarta szczelina. Powietrze może przenosić wilgoć za izolację. Rozwiązanie wymaga zgodnych materiałów do łączeń i zaprojektowanych zakończeń. Sama błyszcząca folia nie stanowi kompletnego detalu.

Dla przykładowego PIR z okładziną foliową i λ 0,022 W/(m·K) warstwa 60 mm ma obliczeniowe R około 2,73 m²·K/W. Warstwa 100 mm daje około 4,55. Są to opory izolacji. Współczynnik U całej ściany zależy również od muru, tynków, oporów powierzchniowych i odpowiednich poprawek.

Nie należy dopisywać dużego dodatkowego oporu tylko dlatego, że folia jest refleksyjna. Efekt odbicia wymaga określonego układu z przestrzenią powietrzną. Folia w bezpośrednim kontakcie z kolejną warstwą nie działa jak dowolnie przyjęta „dodatkowa grubość ocieplenia”. Do obliczeń potrzebny jest rzeczywisty przekrój.

Prace zaczyna się od oględzin oraz oceny nośności powierzchni. Luźny tynk, zasolenie i ślady przecieków wymagają rozpoznania. Po usunięciu przyczyn wilgoci dobiera się sposób mocowania zgodny z wybranym układem. Nie każda pianka lub klej pasuje do każdej okładziny. Trzeba też ustalić, czy dopuszczalne są pustki za płytą.

Następnie przygotowuje się detale przy ościeżach, suficie i ścianach poprzecznych. Po zamontowaniu izolacji wykonuje się wymagane uszczelnienia oraz warstwę wykończeniową. Dokładna kolejność wynika z rozwiązania systemowego. Nie powinno się jej zastępować uniwersalnym przepisem złożonym z przypadkowych produktów.

Ocieplenie dużego pola przy pozostawieniu zimnego ościeża może przesunąć problem do wąskiego pasa przy oknie. Podobnie zachowują się połączenia ze stropem. Trzeba ocenić temperatury powierzchni i ciągłość izolacji. Czasem warunki miejsca ograniczają grubość, ale taka trudność wymaga rozwiązania detalu.

Puszki elektryczne i przewody mogą przerwać szczelną warstwę. Ich przebieg warto ustalić przed montażem płyt. Warstwa instalacyjna bywa pomocna, jeśli jest przewidziana w układzie. Nie należy wiercić później dowolnych otworów bez sprawdzenia skutków. Każde przejście powinno mieć odpowiednie wykończenie i uszczelnienie.

Odbierz ciągłość izolacji, połączenia oraz stan okładziny. Zweryfikuj detale przy wszystkich granicach pola. Dobrze jest udokumentować ukrywane miejsca. Późniejsza gotowa powierzchnia nie pokaże, czy za nią pozostawiono szczelinę lub uszkodzoną folię. Wykończenie musi odpowiadać także wymaganiom użytkowym i pożarowym.

Po remoncie kontroluj wilgotność i działanie wentylacji. Szczelniejsza obudowa nie usuwa pary z pomieszczenia. Zmiana użytkowania, na przykład suszenie prania, może istotnie zmienić warunki. Ocieplona ściana pozostaje częścią budynku, którego ogrzewanie i wymiana powietrza muszą działać razem.

Jeżeli stosowana jest zespolona płyta z okładziną gipsową, sprawdź grubość każdej warstwy. Przykładowe 12,5 mm gipsu nie jest dodatkową grubością PIR. Takie rozróżnienie ma znaczenie przy obliczaniu izolacji, głębokości ościeża i wyborze sposobu mocowania wyposażenia.